کشف مجسمه 40 هزار ساله

 

قدیمی‌ترین مجسمه جهان با عمر 40 هزار سال در غاری در آلمان کشف شد.

به گزارش ایسنا، باستان‌شناسان از کشف قدیمی‌ترین مجسمه سنگی جهان در آلمان خبر دادند که به اندازه انگشت شصت و به شکل سر یک شیر است.

به گزارش اخبار 24، این مجسمه متعلق به حدود 40 هزار سال پیش است. پیش از این بدنه بدون سر این مجسمه‌، که به شکل یک ماموت بود در سال 1931 در غاری در نزدیکی توبینگن آلمان کشف شد.

باستان‌شناسان اقدام به حفاری و کاوش مجدد در غار بین سال‌های 2005 تا 2012 کردند و به این ترتیب سر مجسمه کشف شد.

یکی از این باستان‌شناسان ضمن تایید تطبیق کامل سر و تنه‌ی مجسمه‌ اعلام کرد این مجسمه کوچک در موزه دانشگاه توبینگن به نمایش گذاشته خواهد شد.

راز رود نیل

   این روزها نیل روزگار خوشی را سپری نمی کند ، رودی خسته از دوران ، همچنان به حیات خود ادامه می دهد . قرنها این رود مایه حیات و سرزندگی مردمانی بود که در حواشی این رود زندگی می کردند و از این طریق معاش خود را تامین می کردند . تماشای این رود علاوه بر زیبایی که در وجود انسان نقش می کند ، انسان را به دوران  بسیار دوری سوق می دهد ، در واقع انسان با خیره شدن به این رود به هزاران سال پیش سفر می کند .

راز رود نیل سالها بود که سر به مهر بود ، بسیاری از مردم اعصار گذشته همواره در تلاش بودند که راز این رود را کشف کنند ، دلیل پر آبی ، طغیان و سرچشمه این بلند ترین رود جهان ، همیشه مورد پرسش مردم در زمانهای قدیم بوده است . امروز در این مورد بیشتر صحبت میکنیم . 

دوستان عزیز می توانند نظرات خود را در قسمت نظرات متن بیان کنند .

معراج مرجانی

meraj marjani

[e-mail]

www.medjai.blogsky.com 

  

 راز رود نیل  

 هیچ تمدنی در مصر بدون رود نیل نمی توانست دوام آورد . اقلیم مصر بیابانی است ، و رود نیل منبع اصلی آب است . رود نیل همواره نقشی حیاتی در تاریخ مصر ایفا کرده است . مصریان باستان و سیاحان خارجی به طور یکسان می کوشیدند تا عملکرد مرموز رود نیل را درک کنند . در قرن پنجم قبل از میلاد مورخی یونانی به نام هرودوت به سراسر مصر سفر کرد و آنچه را دید و شنید ثبت کرد . کتاب او ، تواریخ ، یکی از کهن ترین گزارش های مکتوب درباره تمدن مصر باستان بر اساس مشاهدات فردی خارجی است . اسرار رود نیل به خصوص کنجکاوی هرودوت را بر انگیخت . او کوشید علل طغیان های سالانه رود نیل را کشف کند . او سعی کرد مصریان خردمندی را بیابد که می توانستند به پرسش های او پاسخ دهند ، و طی پژوهش خود سه نظریه مختلف را شنید . در یک نظریه عقیده بر آن بود که بادها مانع جریان یافتن رود نیل به طرف دریا می شوند ، که این امر باعث می شد که آن رود طغیان کند . در یک نظریه دوم عقیده بر آن بود که رود نیل به همان طریقه اقیانوس حرکت می کرد . ولی نظریه سوم علاقه او را به بیش ترین حد جلب کرد . هرودوت این نظریه را در کتاب تواریخ شرح داده است .

„ نظریه سوم ، با وجود این که به نظر موجه ترین نظریه می رسد ، همچنین دورترین نظریه از واقعیت است . در این نظریه ادعا شده است که رود نیل از ذوب شدن برف پدید آمده است . رود نیل از لیبی و از طریق میانه اتیوپی جریان می یابد تا این که در مصر به انتها می رسد . بنابراین هنگامی که جریان این رود آن را از داغ ترین مکان ها به سمت مکانهایی می برد که به طور کلی سردترند ، چگونه ممکن است که در نواحی برفی سرچشمه بگیرد ؟„

هرودوت نظریه سوم را فورا کنار گذاشت ، و قویا اظهار داشت که این نظریه نا محتمل تر از آن است که در نظر گرفته شود . هر چند او اطلاع نداشت ، نظریه سوم نزدیک ترین نظریه به واقعیت است ، اما حدود دوهزار سال گذشت تا این واقعیت کشف شد . در 1858 میلادی کاشفی بریتانیایی به نام جان هنینگ اسپک سرچشمه رود نیل را کشف کرد :  دریاچه ویکتوریا در آفریقا . دریاچه ویکتوریا در ناحیه ای کوهستانی قرار دارد ، و باران های موسمی در این ناحیه در حقیقت باعث طغیان سالانه در فاصله ای دور در مصر می گردد . 

 

 *رود نیل*

قدیمی ترین مصریان به وضوح درک می کردند که رود نیل ، بی اغراق ، منبع زندگی یا مرگ برای آنان است . مورخ آدلف ارمن مبالغه نکرده است هنگامی که گفته است :

اکنون می فهمیم که تاثیر < رود نیل > بر تاریخ و دوره پیش از تاریخ مصر نه فروتنانه و نه کاملا سودمند بوده است . برای مثال ، طغیان های سالانه ای که ستون فقرات حاصلخیزی شگفت انگیز مصر بودند ، نگرانی عمومی بسیاری ... ایجاد می کردند . اگر طغیان ها خیلی مرتفع بودند ، ممکن بود کل شهرها نابود شوند و هزاران تن در سیل های ناگهانی یا بعداً از قحطی از میان بروند .

برای مطالعه بیشتر به قسمت ادامه مطلب مراجعه کنید 

* کشف آثار 12 هزار ساله در ایران *

 

باستان شناسان در حفاری‌های خود در حاشیه رشته کوه زاگرس در ایران آثار و بقایای جوامع کشاورزی مربوط به عصر حجر را کشف کرده‌اند.

این یافته‌ها نشان می‌دهند که مردمان ساکن این مناطق از دوازده هزار سال پیش جو، عدس و لوبیا پرورش می‌داده‌اند.

به گزارش وبسایت خبری «ان آر پی» آمریکا، این یافته‌های باستان شناسی کاملترین تصویری است که از دوره‌های اولیه کشاورزی انسانها یافت شده و نشان می‌دهد که مردمان ساکن فلات قاره ایران در کشف و توسعه کشاورزی نقش مهمی داشته‌اند.

این پژوهش‌های باستان شناسی از سال ۲۰۰۹ و به ریاست نیکلاس کنراد از دانشگاه «توبینگن» آلمان در  دامنه‌های رشته کوه زاگرس و در جوار مرز با عراق آغاز شد. در ماه‌های اخیر به توصیه همکاران ایرانی این پژوهشگر، آنها حفاری در چند تپه کم ارتفاع را شروع کرده و به سرعت مجموعه‌ای از اشیا بسیار قدیمی از جمله باقی‌مانده ظرف‌های سفالی و نقاشی‌هایی از حیوانات و پیکر انسان را پیدا کردند.

بخش دیگری از یافته‌های باستان شناسان ابزارهای سنگی را شامل می‌شود که برخی از آنها مخصوص خرد کردن دانه‌های غلات و حبوبات بوده است. علاوه بر این مقداری هم دانه‌های غلات و حبوبات کشف شده که به گفته باستان شناسان نیم سوز شده‌اند ولی با وجود این محتویات این دانه‌ها به خوبی حفظ شده است.

نیکلاس کنراد با وجودی که در رشته زیست شناسی دانش چندانی ندارد ولی می‌گوید که تشخیص این دانه‌های غلات و حبوبات کار دشواری نیست و می‌گوید که آنها شبیه دانه‌های عدس و یا جو هستند که امروز همه ما با آنها سر و کار داریم.

وی بخشی از این دانه‌های حبوبات را برای آزمایش دقیق‌تر به دانشگاه «توبینگن» می‌فرستد و نتیجه آزمایش‌ها تایید می‌کند که آنها عدس، لوبیا و جو هستند. علاوه بر این، آزمایش‌ها نشان می‌دهد که در میان این دانه‌های باستانی مقداری روغن، نوعی گردو و چند نوع علف نیز وجود داشته و از همه مهمتر یک نوع گندم که Emmer نامیده می‌شود و در قرن‌ها و هزاره‌های بعدی کشت آن در سراسر خاورمیانه گسترش می‌یابد.

به نوشته «ان آر پی»، نکته مهم در نتایج این آزمایش‌ها این است که این جوامع کشاورزی مشغول کشت نمونه‌های وحشی این نوع گیاهان بوده‌اند که بعدا حبوبات و غلات امروزی از آنها ریشه گرفته‌اند.

به عبارت دیگر دوازده هزار سال پیش انسان همان گیاهان وحشی را که در طبیعت وجود داشته کشت می‌کرده است.

کارشناسان کشاورزی ماقبل تاریخ از نتایج این پژوهش‌ها استقبال کرده‌اند. گزارش کامل این تحقیقات در شماره اخیر مجله «ساینس» (علوم) منتشر شده است.

تاکنون فرضیه رایج دربین مورخان این بود که کشاورزی در بخش‌های غربی منطقه‌ای که «حلال حاصلخیز» نام گرفته است یعنی بخش‌هایی از غرب ترکیه، سوریه، عراق، اردن و فلسطین و اسرائیل آغاز شده است چون تمام شواهد مربوط به دوره‌های اولیه کشاورزی در آن نقاط کشف شده بود.

اما اکنون ثابت می‌شود که ایران یعنی بخش شرقی این حلال حاصلخیز نیز در همان زمان محل اولین تجارب کشاورزی انسانها بوده است.

Farming Got Hip In Iran Some 12,000 Years Ago, Ancient Seeds Reveal

Archaeologists digging in the foothills of Iran's Zagros Mountains have discovered the remains of a Stone Age farming community. It turns out that people living there were growing plants like barley, peas and lentils as early as 12,000 years ago.